Erosi në prozën e Dritëro Agollit

Abstract

Erosi që paraqitet herë si fluiditet e herë si një veprim konkret nuk është shumë i pranishëm në letërsinë shqipe të pas vitit 1944. Shpesh, është konsideruar si temë tabu, madje, edhe e shtrembëruar deri si një “shfaqje e degjenerimit”. Tek Agolli dashuria do të shfaqet në të gjitha format e saj, duke u bërë një ndjenjë platonike apo edhe një bashkim i vrullshëm, ku ndjenjat bëhen konkrete. Akti erotik nuk përshkruhet në imtësi, por paraqitet vrulli i instinkteve që i kapërthen të dashuruarit, takohen si rastësisht, shigjetohen me sy (zona e parë erogjene), për t’u bërë më pas objekt i ëndërrimeve e pamundësisë për gjumë. Nga erotizmi fluid – një buzëqeshje si e rastësishme, një prekje supesh, lëvizja e fortë e kraharorit që nxjerr më në pah gjinjtë e gruas – shndërrohen në imazhe të pashlyeshme ku ndodhin përmbysje të tilla të pamenduara. Afshi i jetës nuk njeh tabu, nuk pyet për normë, për moral të rrejshëm, për pozitë sociale a biografi të papëlqyeshme.