Çeshtje të krijimit letrar të Ndre Mjedës
DOI:
https://doi.org/10.62006/sf.v23i4.2594Abstract
Autori, Mark Gurakuqi, pasi vëren se pas çlirimit të vendit, jeta dhe vepra e Ndre Mjedjes u vu në dritën e duhur, ndalet në dy pyetje, të cilat sipas tij ende nuk janë diskutuar dhe studiuar:
1) Fillimisht shqyrton dhe zgjidh një keqkuptim në lidhje me disa poezi për fëmijë të A. Xanonit, të cilat gabimisht i atribuohen Mjedjes. Keqkuptimi në fjalë lindi nga fakti se si poezitë për fëmijë të A.Xanonit ashtu edhe ato të N.Mjedjes janë shfaqur pa emrat e autorëve, në tre vëllimet e librit “Lexime për shkollat fillore të Shqipërisë”.
Autori Gurakuqi, bazuar në dorëshkrimet e Xanonit, që gjenden në Arkivin Historik Qendror të Shtetit, në fondet "Anton Xanoni”, përcakton se cilat krijime të Xanonit i janë atribuar gabimisht Mjedjes.
2) Së dyti, Gurakuqi merret me "influencat e autorëve të huaj në krijimtarinë e Ndre Mjedjes". Ai ndalet veçanërisht në një studim të Gradilones, me titull: "La poésia de Mjedja: svolgimenti et modelli litterari", botuar në librin e tij "Studi sulla literatura albanese" (Urbinati Editore, Roma, 1960, f. 247 sq.).
Gurakuqi analizon në mënyrë kritike studimin e Gradilones. Ai vëren se Gradilone, pasi ka gjetur dy ose tre figura nga poezitë e Mjedjes, të cilat kanë njëfarë ngjashmërie me disa strofa të poetëve italianë Giovanni Pascoli dhe Giosuè Carducci, arrin në përfundime të nxituara dhe madje të zellshme.
Downloads
Riferimenti bibliografici
-
«Nëndori», viti VII, nr. 11, f. 197-203. 2) Ndre Mjeda, Guxo, Tiranë, 1953 — Redaktor Llazar Siliqi. 3) J. K. — Op. cit., f. 197. 4) Vjershat e De Martinos janë: Atyna («Këndimet», III, f. 21) dhe Falerni Mri («Këndimet», III, f. 51). 5) Vjershat e Mjedës, të njohuna si të tijat e botue te «Këndimet», III, janë: Vëllavrasi (f. 44) dhe Mail për atdhe (f. 54).
-
«Libër leximi», klasa e tretë, gegënisht. Botim i Ministris s’Arsimit, Shtëpia botuese «Marzocco», Firenze, 28 tetuer 1940, f. 131. 7) Op. cit., f. 36. 8) «Antologji për shkolla të mesme», vëll. I, Shkodër, Shtëpia Botuese «Ora», botim i Ministrisë së Arsimit, f. 28. 9) Shkodër, mars, 1915, nr. 3, f. 42 — Art: Atë Ndoc Xanoni.
-
Ma parë ka thanë 28.
-
Op. cit., f. 82, Tiranë, 1941.
-
e jo 28, as edhe 29 6i thotë në dy rasë Jup Kastrati.
-
Vjersha e Vinçenc Prennushit «Nana»; («Gjethe e Iule», bot. II, Shkodër, 1931, f. 85 M’i kande hyjt, qi shndrisin Aq bukur atje n’qiell; I due lulet e kandshme Kur njomshëm çilin n’Priell. Knaqem sa herë m'bjen zogu Me e ndie pyllës tuj vallzue, A i vê un veshin prronit, Kah rrshet. tuj gurgullue. Por lulet aq s’i due S’i due aq hyjt vizluesa As m'knaqë blerimi i tokve, Me sa janë zogj kënduesa. Sa m'knaqë përherë mue nana: V irtytesh n ji pasqyrë, Nuk ka nevojë me m’folun, Kam mjaft kur ajo më kqyrë. 14) ma i shtruem se i fletoreve te tjera. Fletorja I asht e gjithe greqisht e titullohet Mendime». Ne faqen e pare shenohet, prap: Mendime» e data: Dhjetor 1921. Fleto ja V permban shkrirne greqisht e frengjisht.Gjindet edhe nji fletore tjeter, e shtata, italisht; ne kapakun e saj asht shkrue, siper, d-jathtas, me nji shkrim qii mund te jete i Xanonit: me laps: ultimo (i fundlt: fletorja e fund.it M.G.). Fletorja s'mban date.
-
Te «Këndimet»: N ji dit' bretkoca kishte dalun n’diell E bërtitte me zâ deri në qiell: «T’a din’ gjithë kasht’, sa jan’ qi marrin frymë Se jam e zoja vet’ gjithë Ingatët me i shqymë». Dhelpna prej strofllit t’vet qet jashtë turît E i thotë bretkocës: «kur të mujsh me mbërritë Me shëndosh’ vetvedin, qi si rrshan’ t’shkon kâmba, At’ her’ po barna ke me shit’ me shtamba». Mb’atê vret përraUa, qi s’ka mênd as die. M andej gjithë kêndin do m e vû për fie 1*. 16) Në këte trajtë, me ndryshime kryesisht orthografike, ash botue dhe te «Guxo!».
-
Ja teksti: sipas «Guxo!» Egjra, qi rritej G runit për bri Nji dit’ i foli Si me kreni: «Pa kurrfarë mundi Pa nji kujdes, Un kallx e kokrra Bri tejet qes. Ty me djersë t’ballit T’vinë rreth punëtorët, E me m’brri mue I ngiatë kaq fortë». la pati gruni, «Mos u krenô, Se gjaja e keqe Rritet sido. 18) Shih shënim in përkatës sqarues. 19) Te «Këndimet» vjersha asht botue te Libri II, bot. 3, f. 30. Te «Guxo!» në faqen 32. Dorëshkrimi ka disa ndryshime nga teksti botue te -Këndimet». Veç tô tjerash, në dorëshkrim, pas dy strofave gjashtëshe, ka edhe nji distik. Te «Këndi met» asht hekë. Edhe te -Guxo!», ku janë bamë edhe disa ndreqje pak a shumô arbitrare. Mark Gurakuqi
-
Vjersha të tjera të sigurta të Xanonit (vërtetue nga pseudonimi Zamsi në fund të tyne në dorëshkrim in e «Tublule shqyp» janë: «V oet e arta>(«Tublule shqyp», flet. 2, shkrimi 19, f. 33-34), «Trumcaku» (ibidem, shkrimi 26, f. 45-46), «Lari e drandofillia» (ibidem, shkrimi 27, f. 46-47), «Delia e kaçuba» (flet. III, shkrimi 32, f. 53-54), «Mini» (flet. IV, shkrimi 48, f. 76), «Korbi e dhelpna» (ibidem, shkrimi 55, f. 86), «Plaku e Mordia» (flet. V, shkrimi 69, f. 107-109), nji vjershë me katër vargje: «Ai qi vetem beson çka shef i thoon — Men let do thirr gjithmon», et. (Ibidem, shkrimi 76, f. 118), «Hyii» (flet. VI — shkrimi 82, f. 128-129), «Nieglla e Prroni» (ibidem, nr. 88, f. 140).
-
Giuseppe Gradilone: Urbinati Editore, Roma, 1960, pag. 247.
-
Dhe në të vërtetë porsa shpërthen bukurija pranverore — dhe (porsa) filion të fryjë lirisht flladi jetdhanës — të parët janë shpendët e ajrit, o hyjneshë, që, të — dehun prej afshit tand, lajmërojnë se ti ia arrite... (nga libri I, vargjet 10 e ma tej te «De Rerum Natura» — shenim i G.G.)
-
Te poemthi ndjehet nji farë fryme paskoliane në të kapunit e notave të thjeshta e delikate, qoftë në jetën e zemrës si dhe në sendet. në të bamit jehonë disa motiveve popullorë: kështu fundi i kangës I të Zogës»: E nan-bardha tui shikjue, etj. dhe në kangën e II të Trinës: E shkoi me i pa, tui pritun, etj. në mënyrë instinktive (vargjet — M. G.) na sjellin ndërmend shprehjen amnore të kaqë vjershave të poetit italian dhe në mënyrë të veçantë te «Dy fëmijve-: Mbas nji ore të shkurtë, e heshtun, dalë ngadalë, Erdhi nana, dhe vezhgoi (eksploroi) me dritën e fshehun pak nga dora e trandafiltë. Shikoi e shtangun; e, të mirë, ma shumë se kurrë te flejnë i pa, shtrengue njani te tjetri me flutërzat e bardha pa pupla; dhe e kaloi me nji buzëqeshje shtratin. (Gradilone, op. cit., f. 173-174).
-
Vëllimi përmbledh vjersha të viteve 1867-1879. Përveç prologut, përfshihen 30 vjersha të ndame në dy libra. Per veprën e plotë të Carduccit kemi pasë parasysh «Poesie di Çiosuè Carducci», botimi XVIII, Nicola Zanichelli — Editore — Bologna, 1927 e ku përfshihet gjithë krijimi poetik i autorit. 25) Op. cit. (E. 391-394). A sht vjersha që te «Jam bet dhe Epodet» vjen m enjiherë mbas Prologut. 26) Nga këto rrëpina të qeta e të vetmueme — Nga nji jetë tjetër në zhurmë do të kthej; — Por në gjoksin që kujton, o miq të rij — Nji dëshirë të ambël e të triste do të sjell.»
-
U banë, o lum i Italisë, tashma shumë vjet — Që turpi po zgjat: tash, mjaft. jo ma. — Ja, nji britmë unë të lëshoj: Vdekje tiranëve —; — Çoje, o lum, te Ura M ilvio, ti. 28) Vjersha «Alle Fonti di Clitumno» (Burimeve të Klitunit) u përfshi nga autori në vëllimin «Odi barbare" (Ode barbare) — op. cit., f. 801-807). 29) «La chiesa di Polenta" (Kisha e Polentës) u botue te vëllimi «Rime e ritmi» (Rima dhe ritme) — op. cit., f. 1010-1015) e mban edhe datën, kur asht shkrue: korrik 1897. 30) Vjersha «Piemonte>• (Piemonti) u botua te vëllimi «Rima dhe ritme» — op c it f. 951-956 (shkrue m ë 27 korrik 1890). 31) op. cit. f. 1014: Përshëndetje — me fytyrën në ballkonin tand të kodrave në mes Ber- tinoros të naltë të qeshun dhe rrafshinës së ambël, mbi të cilën qendron deri në det Çezena grue trimash, Përshëndetje, o kishëzë e kangës sime. 32) Op. cit., f. 956: Në sytë e shuem i zbriti (i rëshqiti) m bretit nji lots3 e ngadalshme u end hija e nji buzoqeshjeje. Atëherë erdhi nga naît nji fluturim si shpirtnash, dhe rrethoi të mbretit vdekjen. 33) Fjalën stilla e përkthyem lot sipas kuptim it figurativ që m err. Te «Zingarelli» (botim VII; Shtëpija botuese «Bietti», Milano, 1941, fq. 1536, fjala stilla spjegohet me goccia, piccola gocciola (pikë, pikë e vogël, bulëz) dhe ma tutje: «stilare Gocciolare / sangue, sudore, lacrime... (me derdhë (me leshue) pika gjaku, djerse, lotësh). 34) Në kuptimin nji grumbull («Volare: in fila, a schiera larga e piena = me fluturue: në rrjesht, në grumbull të gjanë e të plotë. — Shih «Zingarelli», f. 1707. Çeshtje të krijimit letrar të Ndre Mjedës 35) Dhe të gjithë së bashku Zotit ia çuen shpirtin e K arl A lbertit: — Ja m bretin, o Perëndi, m bretin që përzune, m bretin që qëllove. Tani, o Zot, edhë ai ka vdekë, ashtu si ne vdiqëm, Zot, për Italinë. K theji atdhenë. Të vdekunve, të gjallëve, për gjakun që avullon nga të gjitha fushat, për dhimbjen që pallatet (mbretnorë) i ban të barabartë m e kasollet, për lavdinë, Zot, që qe ndër vite, për m artirizim in (vdekjen prej m artiri), Zot, që asht në të tashmen, atij pluhuni heroik të dridhshëm, kësaj drite engjëllore trium fuese 38 ktheji atdheun, Zot; ktheju Italinë italjanëve. 36) esultare, esultante: (trionfare, gioire: (me trium fue, m e u gëzue, etj.) Shih "Zingarelli» (£. 476-477). 37) Op. cit., f. 803: a) Strofa 1) O dëshmitar i tre imperatorive, thuej — Si Umbri i randë në duelet i tmerrshëm (i egër) — ia dha të armatosunit me heshtë armët e lehta dhe e torta — Etruri u rrit. b) Strofa 2) thuej si mbi vilat e bashkueme — nga Cimini i kaluem me hapa të medhej — zbriti Gradivi pastai, tue ngulë shenjat — krenare të Romës. 38) Po japim edhe dy vargjet e maparshëm, që të dalë ma mirë kuptimi (op. cit., f. 805). dhe valle ndën hanën në të dalë udhëhiqnin, të gëzueme tue rikëndue në kor për Xhianin e përjetshëm e sa e bani për vehte dashunija e Kamezenës. 40) Op. cit., f. 803-804. ... dhe kur gjemoi zemërata punike (kartagjenase) — nga Trasimenoja, nëpër shpellat e tua u ngjit thirrja (kushtrimi) dhe brini i përdredhun 41 — e ripercolli nga malet: — O ti që kullot qetë pranë Mevanias — mjegullore, o ti që kodrat e thikëshme punon në bregun — e majtë të Narit, dhe në pyjet e gjelbër — rrëzon (prêt) sipër Spoletos ose në Todin luttarak — ban dasëm, lene kaun e ngjallëm ndërmjet kallamave, lene — demin kuqalosh në brazdën përgjysëm, lene — në lisin (bungën) e përkulun pykën, lene — nusen në alitar; e vrapo, vrapo, vrapo! me sopatë — vrapo me shigjeta, me topuz patërshana! — Vrapo! po i kërcënon vatrat italiane ** — Hanibali mizor. 41) brini qe jep kushtrimin, brini kushtrues, jo në formë të drejtë, po i përthyem, me dredha. 42) penati = penati della casa (divinità domestiche) = hyjnitë (mbrojtëse) shtëpijake (te romanët). Në nji kuptim ma konkret: vatrat (italiane).
-
Citimet i bajmë nga: Ugo Foscolo: Poesie — Introduzione e note di Giuseppe Zonta, Torino, Unione Tipografica — Editrice Torinese — 1925. 44) Op. cit., faqe 72. Shqip: M e këta të m ëdhej banon në përjetësi: dhe eshtnat D ridhen nga dashunija për atdhe... 45) Shih, për këte, edhe përkthimin e poetit Andrea Varfi: 3ivuret, Tirane, 1934. Shtypëshkronja -Gutemberg».
-
Op. cit., f. 73: ... Lundërtari, që neper at det ndën Eubé voziti shihte nëpër errsinën e thellë të ndrinin shkëndi helm etash e shpatash të kapërthyem e e avull të zjarrtë pyret47 të nxirrnin, e shihte hije luftarësh m e arm e të hekurta N deshjen t’kërkonin». 47) pyret:stivët me dru, mbi të cilat digjeshin kufomat e të vdekurve. (Shënim i Andrea Varfit. Shih «Qivuret», f. 27). 48) Op. cit., f. 72: E lumja ti, thërrita, për ajrin e ambël e plot shëndet, e per ujnat që kreshtash derdh te ti Apenini! E gezueme nga ajri yt vesh hana Me dritë krejt të kthjellët kodrinat e tua, që janë në festë për vjeljet; dhe prozhmet të mbushuna me shtëpi e me ullishte në qiell çojnë parfum e prej mijra lulesh.
-
Virago: Nga latinishtja: virago-inis. Donna d’animo e robustezza virili: (Grue me shpirt e me fuqi burrnore). Kështu e spjegon Nicola Zingarelli (op. cit.) në Voca bolario della lingua italiana (Fjalor i gjuhës italjane), botimi VII. Milano 1940-1941,
-
Op. cit., f. 73. ... e n’at tmerr të heshtive të nates shpëm dahej nëpër fushë të luftës nÿi pësYitvAYvcn iaW antjesh âYve n j Wns&tMm ’ourisViè àVie nji trok kuajsh që vraponin që shkelnin helmetat e atyne që po vdisnin Dhe vaj, e hymne, edhe kanga e Parkeve. (Parket: tue kendue parashihnin fatet e njerëzve që lindnin e të atyne që vdisnin, e gjejmë edhe te poeti latin Katuli, në vjershën -M artesa e Tetidës»: "V eridicos Parca e coeperunt edere cantus.)
-
Op.cit., f. 72. Vargjet 180-188: Por ti ma e lumtun, sepse në nji tempull mbledhë M ban lavditë italjane, ndoshta, Të vetmet qëkur Alpet mbetun shkretë Dhe kur fatalët shorte t’ishin kundër 52 Armë edhe gja e alltarë të invaduen e Atdhe, e përveç kujtimit, gjithëçka. Se ku shpresë lavdije do të shndrisë m endjet e guximshme dhe Italinë, atëhere do të fillojmë mbarë...53 51) Op. cit., f. 74-75: Atje erdh Kasandra, atëherë kur Hyu nga gjoksi E bante të fliste për ditën e vdekjes së Trojës. E hijeve u këndoi një kang’ të dhimbshme, E udhën u tregonte nipave e u mësonte Të dhlmbëshim ankim të rijve. 52) Vargjet 3-4 jepen sipas përkthimit të poetit Andrea Varfi (1934). 53) A ndrea V arfi e përkthen këte varg kështu: -
-
Op. cit., faqe 61: Dhe kurrë ma s'do të prek brigjet e shejtë Ku trupi im prej kërthije ra, Zaçinto e ime...
-
Op. cit., f. 62: O njerëz të huej, të paktën ia ktheni eshtnat Atëherë krahnorit të nanës së trishtë.
Riferimenti bibliografici
«Nëndori», viti VII, nr. 11, f. 197-203. 2) Ndre Mjeda, Guxo, Tiranë, 1953 — Redaktor Llazar Siliqi. 3) J. K. — Op. cit., f. 197. 4) Vjershat e De Martinos janë: Atyna («Këndimet», III, f. 21) dhe Falerni Mri («Këndimet», III, f. 51). 5) Vjershat e Mjedës, të njohuna si të tijat e botue te «Këndimet», III, janë: Vëllavrasi (f. 44) dhe Mail për atdhe (f. 54).
«Libër leximi», klasa e tretë, gegënisht. Botim i Ministris s’Arsimit, Shtëpia botuese «Marzocco», Firenze, 28 tetuer 1940, f. 131. 7) Op. cit., f. 36. 8) «Antologji për shkolla të mesme», vëll. I, Shkodër, Shtëpia Botuese «Ora», botim i Ministrisë së Arsimit, f. 28. 9) Shkodër, mars, 1915, nr. 3, f. 42 — Art: Atë Ndoc Xanoni.
Ma parë ka thanë 28.
Op. cit., f. 82, Tiranë, 1941.
e jo 28, as edhe 29 6i thotë në dy rasë Jup Kastrati.
Vjersha e Vinçenc Prennushit «Nana»; («Gjethe e Iule», bot. II, Shkodër, 1931, f. 85 M’i kande hyjt, qi shndrisin Aq bukur atje n’qiell; I due lulet e kandshme Kur njomshëm çilin n’Priell. Knaqem sa herë m'bjen zogu Me e ndie pyllës tuj vallzue, A i vê un veshin prronit, Kah rrshet. tuj gurgullue. Por lulet aq s’i due S’i due aq hyjt vizluesa As m'knaqë blerimi i tokve, Me sa janë zogj kënduesa. Sa m'knaqë përherë mue nana: V irtytesh n ji pasqyrë, Nuk ka nevojë me m’folun, Kam mjaft kur ajo më kqyrë. 14) ma i shtruem se i fletoreve te tjera. Fletorja I asht e gjithe greqisht e titullohet Mendime». Ne faqen e pare shenohet, prap: Mendime» e data: Dhjetor 1921. Fleto ja V permban shkrirne greqisht e frengjisht.Gjindet edhe nji fletore tjeter, e shtata, italisht; ne kapakun e saj asht shkrue, siper, d-jathtas, me nji shkrim qii mund te jete i Xanonit: me laps: ultimo (i fundlt: fletorja e fund.it M.G.). Fletorja s'mban date.
Te «Këndimet»: N ji dit' bretkoca kishte dalun n’diell E bërtitte me zâ deri në qiell: «T’a din’ gjithë kasht’, sa jan’ qi marrin frymë Se jam e zoja vet’ gjithë Ingatët me i shqymë». Dhelpna prej strofllit t’vet qet jashtë turît E i thotë bretkocës: «kur të mujsh me mbërritë Me shëndosh’ vetvedin, qi si rrshan’ t’shkon kâmba, At’ her’ po barna ke me shit’ me shtamba». Mb’atê vret përraUa, qi s’ka mênd as die. M andej gjithë kêndin do m e vû për fie 1*. 16) Në këte trajtë, me ndryshime kryesisht orthografike, ash botue dhe te «Guxo!».
Ja teksti: sipas «Guxo!» Egjra, qi rritej G runit për bri Nji dit’ i foli Si me kreni: «Pa kurrfarë mundi Pa nji kujdes, Un kallx e kokrra Bri tejet qes. Ty me djersë t’ballit T’vinë rreth punëtorët, E me m’brri mue I ngiatë kaq fortë». la pati gruni, «Mos u krenô, Se gjaja e keqe Rritet sido. 18) Shih shënim in përkatës sqarues. 19) Te «Këndimet» vjersha asht botue te Libri II, bot. 3, f. 30. Te «Guxo!» në faqen 32. Dorëshkrimi ka disa ndryshime nga teksti botue te -Këndimet». Veç tô tjerash, në dorëshkrim, pas dy strofave gjashtëshe, ka edhe nji distik. Te «Këndi met» asht hekë. Edhe te -Guxo!», ku janë bamë edhe disa ndreqje pak a shumô arbitrare. Mark Gurakuqi
Vjersha të tjera të sigurta të Xanonit (vërtetue nga pseudonimi Zamsi në fund të tyne në dorëshkrim in e «Tublule shqyp» janë: «V oet e arta>(«Tublule shqyp», flet. 2, shkrimi 19, f. 33-34), «Trumcaku» (ibidem, shkrimi 26, f. 45-46), «Lari e drandofillia» (ibidem, shkrimi 27, f. 46-47), «Delia e kaçuba» (flet. III, shkrimi 32, f. 53-54), «Mini» (flet. IV, shkrimi 48, f. 76), «Korbi e dhelpna» (ibidem, shkrimi 55, f. 86), «Plaku e Mordia» (flet. V, shkrimi 69, f. 107-109), nji vjershë me katër vargje: «Ai qi vetem beson çka shef i thoon — Men let do thirr gjithmon», et. (Ibidem, shkrimi 76, f. 118), «Hyii» (flet. VI — shkrimi 82, f. 128-129), «Nieglla e Prroni» (ibidem, nr. 88, f. 140).
Giuseppe Gradilone: Urbinati Editore, Roma, 1960, pag. 247.
Dhe në të vërtetë porsa shpërthen bukurija pranverore — dhe (porsa) filion të fryjë lirisht flladi jetdhanës — të parët janë shpendët e ajrit, o hyjneshë, që, të — dehun prej afshit tand, lajmërojnë se ti ia arrite... (nga libri I, vargjet 10 e ma tej te «De Rerum Natura» — shenim i G.G.)
Te poemthi ndjehet nji farë fryme paskoliane në të kapunit e notave të thjeshta e delikate, qoftë në jetën e zemrës si dhe në sendet. në të bamit jehonë disa motiveve popullorë: kështu fundi i kangës I të Zogës»: E nan-bardha tui shikjue, etj. dhe në kangën e II të Trinës: E shkoi me i pa, tui pritun, etj. në mënyrë instinktive (vargjet — M. G.) na sjellin ndërmend shprehjen amnore të kaqë vjershave të poetit italian dhe në mënyrë të veçantë te «Dy fëmijve-: Mbas nji ore të shkurtë, e heshtun, dalë ngadalë, Erdhi nana, dhe vezhgoi (eksploroi) me dritën e fshehun pak nga dora e trandafiltë. Shikoi e shtangun; e, të mirë, ma shumë se kurrë te flejnë i pa, shtrengue njani te tjetri me flutërzat e bardha pa pupla; dhe e kaloi me nji buzëqeshje shtratin. (Gradilone, op. cit., f. 173-174).
Vëllimi përmbledh vjersha të viteve 1867-1879. Përveç prologut, përfshihen 30 vjersha të ndame në dy libra. Per veprën e plotë të Carduccit kemi pasë parasysh «Poesie di Çiosuè Carducci», botimi XVIII, Nicola Zanichelli — Editore — Bologna, 1927 e ku përfshihet gjithë krijimi poetik i autorit. 25) Op. cit. (E. 391-394). A sht vjersha që te «Jam bet dhe Epodet» vjen m enjiherë mbas Prologut. 26) Nga këto rrëpina të qeta e të vetmueme — Nga nji jetë tjetër në zhurmë do të kthej; — Por në gjoksin që kujton, o miq të rij — Nji dëshirë të ambël e të triste do të sjell.»
U banë, o lum i Italisë, tashma shumë vjet — Që turpi po zgjat: tash, mjaft. jo ma. — Ja, nji britmë unë të lëshoj: Vdekje tiranëve —; — Çoje, o lum, te Ura M ilvio, ti. 28) Vjersha «Alle Fonti di Clitumno» (Burimeve të Klitunit) u përfshi nga autori në vëllimin «Odi barbare" (Ode barbare) — op. cit., f. 801-807). 29) «La chiesa di Polenta" (Kisha e Polentës) u botue te vëllimi «Rime e ritmi» (Rima dhe ritme) — op. cit., f. 1010-1015) e mban edhe datën, kur asht shkrue: korrik 1897. 30) Vjersha «Piemonte>• (Piemonti) u botua te vëllimi «Rima dhe ritme» — op c it f. 951-956 (shkrue m ë 27 korrik 1890). 31) op. cit. f. 1014: Përshëndetje — me fytyrën në ballkonin tand të kodrave në mes Ber- tinoros të naltë të qeshun dhe rrafshinës së ambël, mbi të cilën qendron deri në det Çezena grue trimash, Përshëndetje, o kishëzë e kangës sime. 32) Op. cit., f. 956: Në sytë e shuem i zbriti (i rëshqiti) m bretit nji lots3 e ngadalshme u end hija e nji buzoqeshjeje. Atëherë erdhi nga naît nji fluturim si shpirtnash, dhe rrethoi të mbretit vdekjen. 33) Fjalën stilla e përkthyem lot sipas kuptim it figurativ që m err. Te «Zingarelli» (botim VII; Shtëpija botuese «Bietti», Milano, 1941, fq. 1536, fjala stilla spjegohet me goccia, piccola gocciola (pikë, pikë e vogël, bulëz) dhe ma tutje: «stilare Gocciolare / sangue, sudore, lacrime... (me derdhë (me leshue) pika gjaku, djerse, lotësh). 34) Në kuptimin nji grumbull («Volare: in fila, a schiera larga e piena = me fluturue: në rrjesht, në grumbull të gjanë e të plotë. — Shih «Zingarelli», f. 1707. Çeshtje të krijimit letrar të Ndre Mjedës 35) Dhe të gjithë së bashku Zotit ia çuen shpirtin e K arl A lbertit: — Ja m bretin, o Perëndi, m bretin që përzune, m bretin që qëllove. Tani, o Zot, edhë ai ka vdekë, ashtu si ne vdiqëm, Zot, për Italinë. K theji atdhenë. Të vdekunve, të gjallëve, për gjakun që avullon nga të gjitha fushat, për dhimbjen që pallatet (mbretnorë) i ban të barabartë m e kasollet, për lavdinë, Zot, që qe ndër vite, për m artirizim in (vdekjen prej m artiri), Zot, që asht në të tashmen, atij pluhuni heroik të dridhshëm, kësaj drite engjëllore trium fuese 38 ktheji atdheun, Zot; ktheju Italinë italjanëve. 36) esultare, esultante: (trionfare, gioire: (me trium fue, m e u gëzue, etj.) Shih "Zingarelli» (£. 476-477). 37) Op. cit., f. 803: a) Strofa 1) O dëshmitar i tre imperatorive, thuej — Si Umbri i randë në duelet i tmerrshëm (i egër) — ia dha të armatosunit me heshtë armët e lehta dhe e torta — Etruri u rrit. b) Strofa 2) thuej si mbi vilat e bashkueme — nga Cimini i kaluem me hapa të medhej — zbriti Gradivi pastai, tue ngulë shenjat — krenare të Romës. 38) Po japim edhe dy vargjet e maparshëm, që të dalë ma mirë kuptimi (op. cit., f. 805). dhe valle ndën hanën në të dalë udhëhiqnin, të gëzueme tue rikëndue në kor për Xhianin e përjetshëm e sa e bani për vehte dashunija e Kamezenës. 40) Op. cit., f. 803-804. ... dhe kur gjemoi zemërata punike (kartagjenase) — nga Trasimenoja, nëpër shpellat e tua u ngjit thirrja (kushtrimi) dhe brini i përdredhun 41 — e ripercolli nga malet: — O ti që kullot qetë pranë Mevanias — mjegullore, o ti që kodrat e thikëshme punon në bregun — e majtë të Narit, dhe në pyjet e gjelbër — rrëzon (prêt) sipër Spoletos ose në Todin luttarak — ban dasëm, lene kaun e ngjallëm ndërmjet kallamave, lene — demin kuqalosh në brazdën përgjysëm, lene — në lisin (bungën) e përkulun pykën, lene — nusen në alitar; e vrapo, vrapo, vrapo! me sopatë — vrapo me shigjeta, me topuz patërshana! — Vrapo! po i kërcënon vatrat italiane ** — Hanibali mizor. 41) brini qe jep kushtrimin, brini kushtrues, jo në formë të drejtë, po i përthyem, me dredha. 42) penati = penati della casa (divinità domestiche) = hyjnitë (mbrojtëse) shtëpijake (te romanët). Në nji kuptim ma konkret: vatrat (italiane).
Citimet i bajmë nga: Ugo Foscolo: Poesie — Introduzione e note di Giuseppe Zonta, Torino, Unione Tipografica — Editrice Torinese — 1925. 44) Op. cit., faqe 72. Shqip: M e këta të m ëdhej banon në përjetësi: dhe eshtnat D ridhen nga dashunija për atdhe... 45) Shih, për këte, edhe përkthimin e poetit Andrea Varfi: 3ivuret, Tirane, 1934. Shtypëshkronja -Gutemberg».
Op. cit., f. 73: ... Lundërtari, që neper at det ndën Eubé voziti shihte nëpër errsinën e thellë të ndrinin shkëndi helm etash e shpatash të kapërthyem e e avull të zjarrtë pyret47 të nxirrnin, e shihte hije luftarësh m e arm e të hekurta N deshjen t’kërkonin». 47) pyret:stivët me dru, mbi të cilat digjeshin kufomat e të vdekurve. (Shënim i Andrea Varfit. Shih «Qivuret», f. 27). 48) Op. cit., f. 72: E lumja ti, thërrita, për ajrin e ambël e plot shëndet, e per ujnat që kreshtash derdh te ti Apenini! E gezueme nga ajri yt vesh hana Me dritë krejt të kthjellët kodrinat e tua, që janë në festë për vjeljet; dhe prozhmet të mbushuna me shtëpi e me ullishte në qiell çojnë parfum e prej mijra lulesh.
Virago: Nga latinishtja: virago-inis. Donna d’animo e robustezza virili: (Grue me shpirt e me fuqi burrnore). Kështu e spjegon Nicola Zingarelli (op. cit.) në Voca bolario della lingua italiana (Fjalor i gjuhës italjane), botimi VII. Milano 1940-1941,
Op. cit., f. 73. ... e n’at tmerr të heshtive të nates shpëm dahej nëpër fushë të luftës nÿi pësYitvAYvcn iaW antjesh âYve n j Wns&tMm ’ourisViè àVie nji trok kuajsh që vraponin që shkelnin helmetat e atyne që po vdisnin Dhe vaj, e hymne, edhe kanga e Parkeve. (Parket: tue kendue parashihnin fatet e njerëzve që lindnin e të atyne që vdisnin, e gjejmë edhe te poeti latin Katuli, në vjershën -M artesa e Tetidës»: "V eridicos Parca e coeperunt edere cantus.)
Op.cit., f. 72. Vargjet 180-188: Por ti ma e lumtun, sepse në nji tempull mbledhë M ban lavditë italjane, ndoshta, Të vetmet qëkur Alpet mbetun shkretë Dhe kur fatalët shorte t’ishin kundër 52 Armë edhe gja e alltarë të invaduen e Atdhe, e përveç kujtimit, gjithëçka. Se ku shpresë lavdije do të shndrisë m endjet e guximshme dhe Italinë, atëhere do të fillojmë mbarë...53 51) Op. cit., f. 74-75: Atje erdh Kasandra, atëherë kur Hyu nga gjoksi E bante të fliste për ditën e vdekjes së Trojës. E hijeve u këndoi një kang’ të dhimbshme, E udhën u tregonte nipave e u mësonte Të dhlmbëshim ankim të rijve. 52) Vargjet 3-4 jepen sipas përkthimit të poetit Andrea Varfi (1934). 53) A ndrea V arfi e përkthen këte varg kështu: -
Op. cit., faqe 61: Dhe kurrë ma s'do të prek brigjet e shejtë Ku trupi im prej kërthije ra, Zaçinto e ime...
Op. cit., f. 62: O njerëz të huej, të paktën ia ktheni eshtnat Atëherë krahnorit të nanës së trishtë.
Downloads
Pubblicato
Come citare
Fascicolo
Sezione
Licenza
Copyright (c) 1966 Instituti Gjuhësisë dhe Letërsisë

Questo lavoro è fornito con la licenza Creative Commons Attribuzione - Non commerciale - Condividi allo stesso modo 4.0 Internazionale.
